Mijn beelden ogen traditionalistisch, in die zin dat ze zowel door de vorm, het onderwerp en het materiaal klassiek zijn.
Anders gezegd: ik maak beelden die van vorm lijken op die van Rodin, het onderwerp is altijd mensen, en het materiaal is altijd arbeidsintensief ( om niet te zeggen archaïsch).

Iemand zei: ‘ jij maakt gewoon beelden.' ( deze persoon wilde benadrukken dat zowel de vorm als het onderwerp als het materiaal geen rekening houdt met wat up-to-date is)

Mijn beelden zijn hedendaags, in die zin dat het concept en de reden waarom ik ze maak niet traditionalistisch is.
Ik maak beelden van mensen over mensen, niet om hun vorm, wel om wat ze zijn, wie ze zijn, hoe ze zijn, in zichzelf en in relatie tot andere mensen.

Ik heb ondervonden dat mijn beelden op verschillende manieren bekeken worden.
Door hun traditionalistische vorm ogen ze niet hedendaags.
Door hun impact gaan de ‘mooie' vormen verloren.

Wat blijft is wat door sommigen omschreven wordt als een soort ‘resonantie' .
Ik veronderstel dat je het ook een soort ‘ herkenning' zou kunnen noemen, dat wat ontstaat wanneer door het kijken naar een kunstwerk, het in de toeschouwer een eigen leven gaat leiden.

Monique Donckers, mei 2005