B-plekken (februari-oktober-januari 2005/2006)/Marc Horemans

B-plekken staan niet in de kijker. B-plekken leiden een ingekeerd bestaan. In dat bestaan zetelt een geheugen. Verscholen in onzegbare herinneringen.

Langs de gelaagde muren van Breendonk, die in B-plekken herinneringsbeelden gangmaken, kwam ik terecht bij plekken met strikt persoonlijke herinneringen. Voor de herinneringsdrager van deze plekken zouden ze van essentieel belang geweest kunnen zijn. Om te blijven voortbestaan, om niet op te geven. B-plekken is het resultaat van een fotografisch beeldonderzoek waarin deze op het eerste gezicht onsamenhangende ‘soorten plek‘ in vermoedde relaties komen te staan. Met deze relaties wil ik ontbrekende delen persoonlijk geheugen in beeld achterhalen en aantonen dat een onderste herinneringsbeeld steeds doorsijpelt in het bovenste.

B-plekken ontstond hier. En face met de krochten, de barsten en de wonden van de eindeloze buitenmuren die het herinneringsoord Breendonk in een tangbeweging omknellen. Maar er ontsnapt altijd iets. Onder lagen muur slijten brokken verhalen zich een weg. In onafgebroken pogingen gehoord en gezien te worden. De kolossale, zwerende muren van Breendonk herinneren aan de plek als som van ontelbare levens.

In de schemeringen van dat kolossale kom je herinneringsbeelden tegen. Gedacht en beleefd door enkele levens. Zoals de herinnering aan een plek die in een enkel hoofd oplichtte. De herinnering aan een plek die escaleerde in afwezigheid en zich onder stof bedolf. Maar plekken sterven geen plotselinge dood. Ze gaan nooit volledig weg. Ze volgen de wanorde van een leven. Veel verder dan het meegaat.

Beelden en verhalen. Van de heimwee naar een plek. Aangedikt in gesprek. Beneveld door herinneringssluiers. Verbeeldde gesprekken aan een verbleekt oeverlandschap. Wachtend tot daar beelden kwamen bovendrijven. Schrapende blikken over het oevervlak. En heel even de toekomst zien op de plek van weleer.