Eric Vandamme

De beeldtaal van Eric Vandamme toont ons een verstilde wereld in getemperde kleuren. De onwezenlijke beelden worden bevolkt door oervormen: bollen, kegels, cilinders, ovalen, gapende holten en bevreemdende structuren zijn de beeldelementen van dit oeuvre.

Vandamme streeft in zijn werk naar essentie: deze vormen zijn geen objecten uit de realiteit, het zijn er slechts de condities van. Het zijn tijdloze “proto-vormen”: modellen voor een werkelijkheid en tegelijkertijd restanten hiervan.

In sommige werken worden de vormen geëtaleerd op een lege achtergrond, als proefobjecten in een natuurkundige studie. In andere beelden worden ze ingebed in een wat desolate, kale omgeving. Ze werpen hun broze schaduwen, ontstaan door een onbekende lichtbron, over een al even onbestemd vlak. De lange slagschaduwen geven hun geheimen niet prijs: is het een hoopvolle ochtend of een desperate valavond?

Eén ding is zeker: deze metafysische “trompe-l'oeils” zetten je vaak op het verkeerde been. Het waarnemingsvermogen wordt op de proef gesteld: de klassieke lucifer die mee afgebeeld wordt om een idee van afmetingen te krijgen, is er bijvoorbeeld al niet. Hoe groot of hoe klein moeten we ons bepaalde vormen dan wel voorstellen? Elke bruikbare referentie ontbreekt.

Ook in reeksen schilderijen van gelijke formaten lijkt de samenhang, de onderlinge logica van de voorstellingen soms wel zoek. Je tracht als kijker de beelden in deze rebusachtige presentaties met elkaar te associëren, je gaat op zoek naar een verhaal; absolute antwoorden krijg je echter niet. Zo blijft dit oeuvre - ook door het totaal ontbreken van titels - in een melancholisch stilzwijgen gehuld.