GALLERY CELLAAR PRESENTS

KOBE DE PEUTER

STEPHANIE YOSHIWARA - NANCY VANWAMBEKE

DISTORTION

15.10.11 - 20.11.2011

vernissage Saturday 15.10.11 from 17.00

Kobe De Peuter

Ons beeld op de werkelijkheid is vervormd. De realiteit is dat onze verbeelding van deze werkelijkheid een steeds meer vervormende spiegel is.
Ons geloof in moderniteit, vooruitgang en de onfeilbaarheid van menselijk vernuft begint flink te tanen. De geïndustrialiseerde mensheid verkiest echter om onze groeiende kwetsbaarheid te negeren en zich te verdiepen in individualistische geloofsconstructies en escapistische verstrooiing. De enige resterende gemeenschappelijke kerngedachte lijkt te zijn dat persoonlijk geluk het grootste streefdoel is; geluk dat volledig vanuit onszelf maakbaar is. Kortom, het individu wil geloven dat het op zelfdeterminerende wijze volledig in controle is en stelt bijgevolg ieder, onverbiddelijk, verantwoordelijk voor zichzelf. De postmoderne mens staat er intrinsiek alleen voor en heeft slechts de keuze tussen een confrontatie met zijn eigen onvermogen en machteloosheid, of een deelname aan een collectieve fantasie waarin het zichzelf, zoekend naar aandacht en bevestiging, van belang tracht te maken.
Consequent propageert de actuele beeldcultuur een droomwerkelijkheid waarin het individu zichzelf kan verliezen en profileren naar wens. Een reality show waarin onze persoonlijke mentaliteit tegelijk een statement is, waarin ieder een kans heeft op zijn ‘10 minutes of fame’ en zowel de producent, regisseur als acteur van zijn hoogsteigen film is. Onder de schijnbare bescherming van deze illusie is uit onze rol vallen het ergste dat ons kan overkomen.                                                                                                                                                                   

Nancy Vanwambeke

 “Maar ik dacht eraan dat de droom van Orde tot tirannie wordt, de droom van schoonheid tot monsters van geweld.”
Aldous Huxley: “Het Rijk van Belial”

Onze omgeving is ons portret. Zoals elk individu een reflectie van de som van zijn persoonlijke, al dan niet gedeelde, omgevingsfactoren is, zo reflecteert onze geconstrueerde omgeving onze menselijke natuur. Van het verkavelde landschap tot de verstedelijkte kernen creëren we als idealistische, doch naïeve kunstenaars een veilige en voorspelbare orde; verpakt, waar het kan, in een bezwerende schoonheid. Het is een wereld in scène gezet, een ritmische poëzie die onder de normen van een geliefde hypothese een gestileerde periferie omschrijft en al het andere dat zij overbodig acht, doodzwijgt. Een gigantisch podium waarop het individu naarstig streeft naar een roes van noemenswaardigheid in een moedwillig geschapen schijn van tijdloosheid.